Het reisje met de ss Aalsdijk.
Van 25 - 12 - 56 tot 29 - 5 - 57.

De AALSDIJK was een wilde vaart schip.

Dat hield in,dat zo'n schip 5 jaar lang uit Rotterdam weg bleef.
En inderdaad,er waren aan boord een heleboel mensen die er al 3 jaar opzaten toen ik aan boord kwam. De bemanning bestond uit 45 man totaal.Ik werd aan boord bediende A.D. (algemenendienst ) en dat hield in, dat ik weer moest zorgen voor het welzijn van de matrozen.Dat waren 16 man.Ik moest 12 hutten verzorgen en de eetzaal,4 wc's en 4 douches en een gang.Elke dag moest ik 16 bedden opmaken en natuurlijk driemaal daags zorgen dat de tafels gedekt werden.Koffie en thee zetten en eten halen en zo nodig bier halen bij de bar. De aalsdijk was een schip van het type Victory.Het was gebouwd in Amerika in 1944 als bevoorradingschip voor het Amerikaanse leger om tijdens de oorlog van 1940 / 1945 materiaal van Amerika naar Europa te vervoeren.Het was een Stoomturbine schip van 7045 Ton met 5 ruimen.De vaarsnelheid was 16 mijl per uur en de overtocht naar Europa ging in 5 dagen.Dat type schepen werden toen in Amerika in 5 dagen gebouwd,ook het type Liberty, waar ik later ook nog een paar reizen op zal maken, werden voor dat doel gebouwd.Maar terug naar de Aalsdijk.Wij gingen van Boston naar het noorden,naar Halifax.Die haven ligt op de grens van Canada.En ding weet ik nog wel,het was winter maar zo koud had ik het nog nooit meegemaakt.Vandaar ging het naar het zuiden ,richting Philadelphia,Nortfolk,Charleston,langs Miami,door de straat van Florida naar New Orleans.De temperatuur was in plaats 20 graden onder nul binnen 2 weken 35 graden boven nul geworden.Na een paar dagen gingen we verder zuidelijk naar Calveston,dat is de voorhaven van Houston.In Houston zijn we ook geweest.Dat was een paar uur de rivier op,( hoe die heette, ben ik vergeten ),maar ik weet nog wel dat we daar opgevreten werden door de muskieten.Als je s,avonds aan dek kwam,staken ze je verrot en zat je onder de bulten.Dus binnen blijven was het beste voor je lijf.In Houston kregen we te horen dat we een reis kregen naar Indonesie.Deze keer ging het via Cuba,waar we nog een lekker flesje rum konden kopen.Dat kostte daar haast niets en je mocht eerst nog gratis proeven ook.Dus na 5 keer proeven had je al gratis een stuk in je kraag,voor je een fles gekocht had.We moesten via de kaap de Goede Hoop naar Indonesie, want in 1956 was het Suez Kanaal dicht vanwege de oorlog tussen Israel en Egypte.Van Cuba naar Kaapstad was 14 dagen varen over de Atlantische Oceaan.

In Kaapstad moesten we bunkeren en provianderen om de tweede oversteek te kunnen maken over de Indische Oceaan.In Kaapstad heb ik ook nog de vloot van de walvisvaarders zien liggen.Een paar Jagers en Traanschepen.Dat waren Hollandse schepen.Op weg naar Indonesie,vlak na het vertrek uit Kaapstad heb ik ook met eigen ogen een paar Walvissen zien zwemmen, met van die fontijnen als ze boven water kwamen.Dat was een schitterend gezicht.Ze leken haast net zo groot als het schip.Toen wij het Eiland Madagaskar waren gepasseerd,waren we na 2 dagen varen ter hoogte van de Evenaar.Het is een oud zeemansverhaal, maar bij de Evenaar komt Neptunes de God van de zee aan boord om iedereen die voor de eerste keer over de Evenaar vaart, te dopen.Bij ons aan boord waren er zeker 10 man die voor het eerst van hun leven hier bij de Evenaar waren.Het was mooi weer en op zaterdag zou het feest zijn.Iedereen die gedoopt werd kreeg een brief en wist dat hij de lul was en op afroep bij Neptunes moest komen.Ik had het geluk dat ik bij mijn eerste reis de Evenaar al over was geweest,want ze konden dat zien in je monsterboekje.Want daar staan alle reizen in die je heb gemaakt.Dus ik ben de dans ontsprongen,maar we hebben wel wat afgelachen.De mannen die gedoopt werden moesten bij Neptunes komen.Zij werden ingesmeerd met stroop en dan met donsveertjes aangekleed.Met alleen je zwembroek aan was dat een leuk gezicht.Daarna moesten zij een zure haring met tomatenpuree opeten en geblindoekt door een tunnel van zeildoek kruipen.Als ze uit die tunnel kwamen werden ze door twee knechten van Neptunes schoongespoten met de dekslang die zout water spoot.Daarna moesten zij plat op het dek gaan liggen en werden ze door Neptunes met de drietand in hun gat geprikt.Dan waren ze met ingang van die dag pas echte zeelui en kregen ze de oorkonde van de Oceanen uitgerijkt.Je begrijpt natuurlijk wel, dat je zoiets niet gauw vergeet.Ik heb er foto's van gehad,maar ben ze in de loop van de jaren kwijt geraakt jammer genoeg.Na dit feest was het nog een dag of 6 varen naar Djakarta. Na 5 dagen gingen we op weg naar Soerabaja,en na een week vertrokken we weer.Zo gingen op weg naar Singapore. Daar werd de laatste lading gelost en moesten de dieptanks worden schoongemaakt,want er moest palmolie in. Als je had gezien wat er toen gebeurde ?Er kwamen wel twee honderd Chinese vrouwtjes en mannetjes aan boord.Allemaal zo vet als een spijker.Met blikken en emmertjes en bezems, trapjes en met bossen rotan om stellingen mee te maken in die tanks.2 In ruim drie en 2 in ruim vijf. Twee dagen en nachten ging dat door en toen waren ze weer vertrokken.Toen de olie in de tanks zat werden de deksels er op gedaan en kon het laden van ruim 3 en ruim 4 beginnen.Na een dag of drie vertrokken wij weer om met de terugreis te beginnen. Weer naar Soerabaja,Djakarta en nog naar Pinang en Port Swettenham, twee kleine havens op Malaka.In Port Swettenham ging onze bakker nog even stappen en miste de boot.Wij vertrokken dus zonder bakker.Onze koksmaat werd bakker en jullie zullen het wel doorhebben,er moest ook weer een koksmaat bij komen.Twee man in de kombuis was te weinig voor al het werk dat gedaan moest worden.Ik had op de heenreis al vaker in mijn vrije tijd in de kombuis geholpen met aardappels schillen,groenten wassen en snijden en ook met het deeg kneden voor het brood.Dat werd toen nog elke dag vers gebakken.Ik moest bij de tweede stuurman komen.Die was de baas van het kombuispersoneel.Hij vroeg mij toen of ik de terugreis als koksmaat wilde werken.Ik wel,het leverde ook weer wat meer op in de maand dus waarom niet.Ik heb er wel wat af gezweten.Het was volop zomer en 30 graden was normaal,maar in de kombuis was het af en toe wel 40 graden.Ik heb het toch wel naar mijn zin gehad hoor ! We moesten s,morgens om 5 uur op, de bakker en ik.De kok kwamom half acht,maar dan hadden wij het ontbijt al gehad.Wij moesten samen het brooddeeg maken,pap koken,eieren en spek bakken.Ik heb ook een paar keer IJS moeten draaien.Met de hand.Daar hadden ze eeen speciale houten emmer voor met een roestvrijstalen binnenvat.Daar ging dan ijspoeder en melk en smaakstof in.Dan ging dat stalen vat in het houten vat,dat je dan moest vast klemmen.Dan de slinger eraan en draaien maar,net zo lang tot je haast niet meer draaien kon,want dan was het ijs pas goed.Dat gebeurde dan in de vriescel tussen de halvekoeien en varkens die daar hingen.Met dat draaien was je wel een uurtje bezig.Er lagen ook grote ijblokken en daar moest je dan stukken af hakken om te gebruiken om in het houten vat te doen om de boel koud te krijgen.Na een uurtje draaien en een lamme arm kon ik wel als eerste een lekker ijsje nemen.Maar dat had ik dan ook wel verdiend,vinden jullie ook niet ?
De terug reis ging ook weer via Kaap Hoorn (KAAP de GOEDE HOOP ).Natuurlijk gingen we weer naar Kaapstad om te bunkeren en te provianderen. De reis vanuit Indie ging weer langs Madagaskar naar Kaapstad.We hadden ook nu prachtig weer en ook waren er weer een hoop Dolfijnen die met ons mee zwommen.Ook nog een Walvis gezien.Maar na ons vertrek uit Kaapstad, sloeg ook het weer na een paar dagen om. Na en week kregen we slecht weer op de Atlantiche Oceaan.Een dag of vijf voor wij weer in Boston zouden zijn, kregen we een lek in ruim 1 of 2 dat weet ik niet meer precies.Er was een scheur tussen twee huidplaten van zo'n meter lang.Die was ontstaan door een zware klap van het schip op het water.Tijdens het duiken van het schip was er een Lasnaad gesprongen.We liepen dus zogezegd langzaam vol en alles wat kon pompen werd bijgezet.Het gat werd door de baastimmerman, de bootsman en matrozen met houten keggen zo goed mogelijk gedicht. Er werden zelfs Handpompen gebruikt.Die werden ook 24 uur per dag bediend door de matrozen.Alles bij elkaar was het een hele toestand, dat kan je wel begrijpen.Gelukkig werd ook het weer wat beter, maar het schip maakte toch nog steeds water.We waren nu in de buurt van Boston, maar de kapitein kreeg geen toestemming om binnen te lopen en moest door naar New York om het schip te kunnen dokken voor een reparatie.Alles bij elkaar een rare toestand, maar gelukkig hebben we het wel gehaald en na een hoop lading te hebben gelost, kon de Aalsdijk het dok in. Hier heb ik niks meer van mee gemaakt, want deze jongen ging op weg naar huis.Ik had met nog een man of tien een aanvraag ingediend voor aflossing en dat was goed gekeurd in Rotterdam.Wij gingen toen met een bus naar de haven waar het vlaggeschip van de Lijn lag.Zo kwam ik dan toch weer op een Passagiersschip trecht, maar deze keer maar voor 5 dagen. Omdat ik op de Aalsdijk in de kombuis gewerkt had als koksmaat,kwam ik op de Nieuw Amsterdam ook in de kombuis terecht.
Maar dat is weer een ander verhaaltje.
Vervolg reisje ss Nieuw Amsterdam .grt willem